İSTEMEM
Gittin ama gitmedi hasretin içimde
İstemem taamı sensiz canımı bile
Sokaklara çıkmam karanlık görünür
İstemem sılayı sensiz İstanbul’u bile
Ah ederim gözyaşı dökerim ardından
İstemem huzuru sensiz gülmeyi bile
Sensiz her insan yüktür ruhuma
İstemem dostu sensiz cananı bile
Ayrılık hüznü ile yaralıdır Kerem
İstemem devayı sensiz şifayı bile
GİBİ
Oldu aşkım Kerem Aslı’ya âşık gibi
Gönlüm Yandı ateşteki Pervane gibi
Ben de mecnunum Leyla bana yar
Hayali Dolanır önümde gölgem gibi
Silindi nazarımdan yardan gayrısı hiç
İsminle Ruhuma düğüm atılmış gibi
Rüzgarına kapılan bir yaprak gönlüm
Koparılıp koklanmayı bekleyen gül gibi
Şiirimin güzeli can Kerem’in sevdiğidir
Gündüz güneşim gece dolunayım gibi